SAKRAMENT CHRZTU ŚWIĘTEGO

 

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. (Mt 28,19)
Chrzest jest pierwszym sakramentem. Przed chrztem bowiem nie można przyjąć żadnego Sakramentu.

Chrzest jest też najpotrzebniejszym sakramentem. Kto bowiem nie przyjmie sakramentu chrztu, nie może uzyskać zbawienia według słów Pana Jezusa: „Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego” (J 3,5). Kościół katolicki udziela chrztu świętego, posłuszny rozkazowi Zbawiciela: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” (Mt 28, 19).

Człowiek dorosły, który bez własnej winy nie może przyjąć chrztu, może być zbawiony; musi jednak pragnąć chrztu, a przynajmniej pragnąć spełniać we wszystkim wolę Bożą. To pragnienie połączone z doskonałym żalem za grzechy, nazywamy chrztem pragnienia.
Człowiek nieochrzczony, który poniesie śmierć męczeńską za Chrystusa, będzie również zbawiony. Tę śmierć męczeńską nazywamy chrztem krwi.

Sakramentu chrztu udzielają w sposób uroczysty biskupi i kapłani, a za ich zezwoleniem także diakoni. W nagłej potrzebie może ochrzcić każdy człowiek, nawet niechrześcijanin, musi mieć jednak zamiar czyli intencję rzeczywiście ochrzcić, czyli spełnić to, co spełnia Kościół udzielając chrztu świętego.

Do chrztu uroczystego, którego udziela biskup, kapłan lub diakon, używa się wody zwykłej, którą poświęca się przed samym chrztem. W razie nagłego wypadku można użyć zwykłej nie poświęconej wody.

Chrzest daje łaskę uświęcającą, a tym samym gładzi grzech pierworodny, u dorosłych zaś także wszystkie grzechy przed chrztem popełnione; odpuszcza również całą karę za popełnione przed chrztem grzechy, tak doczesną jak i wieczną. Dlatego słusznie nazywamy chrzest, Sakramentem Odrodzenia w Chrystusie. Przez chrzest stajemy się członkami Kościoła Chrystusowego i możemy korzystać ze wszystkich łask, jakie Pan Jezus zostawił w Kościele, a które są nam potrzebne do uświęcenia się. Chrzest wyciska wreszcie na duszy ludzkiej znak czyli znamię. Dlatego chrzest można przyjąć tylko raz w życiu.

Chrzest może przyjąć każdy nieochrzczony, tak niemowlę, jak i dorosły człowiek. Człowiek dorosły musi pragnąć przyjąć ten Sakrament, poznać główne prawdy wiary Chrystusowej i uwierzyć w te prawdy, a także wzbudzić żal za grzechy przed chrztem popełnione.

Przy chrzcie otrzymujemy imię Świętego, który ma być nam w życiu wzorem i patronem.

Rodzicami chrzestnymi mogą być tylko praktykujący katolicy, którzy przyjęli sakrament bierzmowania. Mają oni wraz z rodzicami naturalnymi dbać o katolickie wychowanie swego chrześniaka, a także powinni być świadkami przy bierzmowaniu.
Obrzędy chrztu mogą się odbywać w czasie Mszy świętej, podczas której rodzice i chrzestni powinni przystąpić do Komunii świętej albo poza Mszą świętą.

W obrzędach chrztu powinna uczestniczyć cała rodzina dziecka.
Gdy dziecko dojdzie do używania rozumu, powinno sumiennie wykonywać obietnice, złożone w jego imieniu przez rodziców chrzestnych. Pożyteczną rzeczą jest ponawiać obietnice, złożone przy chrzcie, szczególnie przy bierzmowaniu, pierwszej Komunii świętej i w Wigilię Wielkanocną.

 

Co to jest chrzest?
Chrzest jest to pierwszy Sakrament, który gładzi grzech pierworodny, daje nam życie nadprzyrodzone i czyni nas członkami Kościoła katolickiego.

Rodzice dziecka przedstawiają w biurze parafialnym następujące dokumenty:

  • akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego,
  • swoje dane personalne,
  • opinię księdza z parafii, do której należą chrzestni  (z parafii miejsca zamieszkania, a nie zameldowania) stwierdzające, że mogą być dopuszczeni do pełnienia funkcji rodziców chrzestnych,
  • jeśli dziecko ma być ochrzczone poza parafią miejsca zamieszkania, wówczas rodzice dziecka powinni uzyskać zgodę ks. proboszcza miejsca zamieszkania na chrzest w proponowanej parafii
  • Rodzice powinni zgłosić chrzest dziecko co najmniej 2 tygodnie przed planowanym terminem chrztu.

Rodzice i chrzestni są zobowiązani do:

  • udziału w jednej konferencji,
  • przystąpienia do sakramentu pokuty.
     

Zgodnie z Kodeksem Prawa Kanonicznego do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:

  • Jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego, kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza chrztu, i posiada wymagane kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania,
  • Ukończył szesnaście lat albo proboszcz lub szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku,
  • Jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić,
  • Jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub deklarowanej,
  • Nie jest ojcem ani matką przyjmującego chrzest (kan. 874 §1),
  • Ochrzczony, należący do niekatolickiej wspólnoty kościelnej, może być dopuszczony tylko razem z chrzestnym katolikiem i to jedynie jako świadek chrztu (kan. 874 §2).


 

W związku z powyższym godność rodziców chrzestnych mogą pełnić katolicy, którzy:

  • są praktykującymi katolikami, tzn. prowadzą regularne życie sakramentalne
  • przyjęli sakrament bierzmowania
  • uczęszczają na katechizację, jeśli są uczniami
  • zawarli sakrament małżeństwa, jeśli żyją w związku.
     

Chrzest święty jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu (vitae spiritualis ianua) i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni od grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania: "Chrzest jest sakramentem odrodzenia przez wodę i w słowie" (Katechizm Kościoła Katolickiego 1213).
 

Chrzest jest najpiękniejszym i najwspanialszym darem Boga. Nazywamy go darem, łaską, namaszczeniem, oświeceniem, szatą niezniszczalności, obmyciem odradzającym, pieczęcią i wszystkim, co może być najcenniejsze.

Darem - ponieważ jest udzielany tym, którzy nic nie przynoszą; łaską - ponieważ jest dawany nawet tym, którzy zawinili; chrztem - ponieważ grzech zostaje pogrzebany w wodzie; namaszczeniem - ponieważ jest święty i królewski (a królów się namaszcza); oświeceniem - ponieważ jest jaśniejącym światłem; szatą - ponieważ zakrywa nasz wstyd; obmyciem - ponieważ oczyszcza; pieczęcią - ponieważ strzeże nas i jest znakiem panowania Boga. (Grzegorz z Nazjanzu, Orationes, 40, 3-4).

 

REASUMUJĄC:

Ks. proboszcz wyda zaświadczenie dla kandydata/kandydatki na chrzestnego/chrzestną, gdy ubiegający się o zgodę podpisze, zgodnie z prawdą, następujące ośwaidczenie:

Ja niżej podpisany/a oświadczam, że zdając sobie sprawę z zapisów w Kodeksie Prawa Kanonicznego (kan. 872-874) oraz w Instrukcji duszpasterskiej Episkopatu Polski o udzieleniu sakramentu chrztu świętego dzieciom (5):

  • mam ukończone 16 lat;
  • jestem katolikiem: ochrzczonym, bierzmowanym i przystępuję do Komunii Św.;
  • jestem stanu wolnego lub jestem związany/a Sakramentem Małżeństwa;
  • nie żyję w wolnym związku, konkubinacie lub związku cywilnym;
  • jestem wolny/a od kar kościelnych;
  • nie jestem ojcem/matką dziecka przyjmującego Sakrament;
  • staram się na codzień prowadzić życie zgodne z wiarą i, jeżeli uczęszczam jeszcze do szkoły, biorę udział w lekcjach religii.

Powyższe potwierdzam zgodnie z prawdą przed Bogiem i Kościołem:   ...........................................