Pierwsza wzmianka dotycząca istnienia kościoła na terenie Nowego Warpna pochodzi z 1267 rroku - wymieniany jest wśród posiadłości klasztoru w Uznam. Uległ on kilkakrotnie zniszczeniu w czasie pożarów nawiedzając miasto w latach 1442, 1491, 1555 i 1692. Zgodnie z informacją z roku 1491, kościół został odbudowany i był budynkiem mniejszym od ratusza.

Mając na uwadze fakt, że obecnie jest to obiekt większy od ratusza, można domniemywać, że po którymś z kolejnych pożarów został on znacznie rozbudowany. Dokładna data budowy obecnej bryły kościoła nie jest znana. Prawdopodobnie miało to miejsce około 1556 roku. W czasie pożaru w 1692 roku zniszczeniu uległa wieża i dach kościoła. Został on odbudowany w 1693 roku.

Przed II wojną światową świątynia protestancka. 15 sierpnia 1946 roku poświęcona na kościół rzymskokatolicki. Kościół usytuowany jest na terenie dawnego cmentarza kościelnego, okolonego ulicami: Kościelną, Warszawską i Poprzeczną (dawniej Szkolną). Kościół jest obiektem jednonawowym. Ma kształt wydłużonego prostokąta, zamkniętego od wschodu trójbocznie, a od zachodu prostą ścianą. Do ściany tej przylega wieża na planie zbliżonym do kwadratu. Wieża, powstała w 1693 roku, posiada sklepienie krzyżowe, ostrołukowy portal, wzniesiona została z kamienia i cegły. Przebudowany szczyt jest zwieńczony spiczastym hełmem z kulą.

Do ściany nawy od strony północnej przylega zakrystia o formie prostokąta. W elewacji południowej znajduje się główne wejście do wnętrza kościoła. Wejście do wieży znajduje się w ścianie zachodniej. Wejście do zakrystii - w ścianie wschodniej. Kruchta i zakrystia połączone są z nawą drzwiami wewnętrznymi, do zakrystii prowadzi dwoje drzwi.

 

 

Bryła kościoła jest prosta, zwarta. Pokryta jest dwuspadowym dachem, zamknięta od strony prezbiterium trójbocznie, od strony wieży prosto, opięta szkarpami o jednym uskoku. Wieża w części dolnej jest masywna. Część górna smuklejsza o formie graniastosłupa założonego na planie kwadratu, opiętego na narożach dwustopniowymi szkarpami. Hełm wieży ma formę ostrosłupa. Zakrystia kryta dachem pulpitowym. Od strony północnej mały przedsionek kryty daszkiem dwuspadowym. Elewację kościoła determinują jednostopniowe szkarpy. Od strony południowej dość nieregularnie, od strony wschodniej i północnej regularnie. Pomiędzy szkarpami rozmieszczone są ostrołukowe okna o zróżnicowanej wysokości. Tylko na ścianie wschodniej o jednolitych wymiarach. Ściany części nadziemnej ceglane, wcześniej otynkowane, obecnie z uwagi na wykonywane prace - odkryte. Ściany wieży od drugiego poziomu licowane cegłą. Dach pokryty dachówką karpiówką a hełm wieży blachą ocynkowaną. Wewnątrz, w ścianie przylegającej do prezbiterium oraz w ścianach trójbocznego zamknięcia występują wnęki zamknięte łukiem odcinkowym, naroża wnęk profilowane.

Przy ścianie zachodniej znajduje się empora, prowadzą na nią drewniane schody. Na emporze znajduje się prospekt organowy. Organy pochodzą z XVIII w. Z wyposażenia kościoła na uwagę zasługują ołtarz barokowy z 1704 roku. składający się z trzech kondygnacji "Ostatnia wieczerza", "Ukrzyżowanie" i "Zmartwychwstanie". Z tyłu ołtarza znajduje się malunek ukazujący fundatorów ołtarza. Na prezbiterium znajduje się też ambona z baldachimem z XVII wieku z obrazami czterech ewangelistów. Nad prezbiterium wznosi się anioł chrzcielnicy z XVIII wieku. Ponadto w kościele znajdują się jeszcze dwa ważne obrazy "Sąd Ostateczny" i "Pan Jezus nauczający na pustyni". Oba obrazy pochodzą z XVIII wieku. W kościele znajduje się stary (prawdopodobnie z końca XIX wieku), żeliwny piec na węgiel. Kubatura kościoła wynosi ok. 4989 m3, a powierzchnia zabudowy ok. 406 m2. Warto też wspomnieć o otoczeniu kościoła. Znajdują się tu dwa głazy kamienne. Jeden poświęcony pamięci Papieża Jana Pawła II, drugi ku czci zmarłych mieszkańców Nowego Warpna spoczywających w tym miejscu i na całym świecie. Oba kamienie zostały postawione z inicjatywy społecznej. Pierwszy z inicjatywy Władysława Kiragi, drugi - przy udziale byłych, niemieckich mieszkańców Nowego Warpna.

Obecnie kościół pełni funkcję nie tylko sakralną. Odbywają się tutaj wystawy malarstwa, koncerty organowe i różnorodne występy chórów. Jest to także miejsce corocznych spotkań byłych i obecnych mieszkańców Nowego Warpna. Spotkania odbywają się poniedziałek po Zielonych Świątkach. Na szczególną uwagę zasługuje odnotowanie faktu, iż rok rocznie, naprzemiennie, 1 maja, odbywają się tutaj nabożeństwa ekumeniczne z okazji Festynu Transgranicznego Nowe Warpno - Rieth.

 

HISTORIA PARAFII I KOŚCIOŁÓW

Pierwsza wzmianka o proboszczu kościoła w Nowym Warpnie znana jest już z XIII wieku. Jego imię to Denikius; pojawiło się ono w dokumencie księcia Barnima I w 1271 roku., najprawdopodobniej w grodzie książęcym na terenie Starego Miasta "in Warpis". Następcą Denikiusa był Henryk, pełniący jednocześnie funkcję kapelana księcia Bogusława IV, później Ottona I.

Z roku 1331 pochodzi dokument biskupa Kamieńskiego Fryderyka przyznający dochody proboszczowi w Warpnie - Dominikowi, w wysokości 24 solidów. Z tego samego roku wywodzi się dokument oddający Pomorze w lenno papieżowi Janowi XXII, gdzie wśród miast i miejscowości pomorskich wymienione jest "Warpe". W 1378 roku. książęta Świętobór III i Bogusław VII nadali klasztorowi Augustianów w Jasienicy prawo patronatu nad kościołem w Nowym Warpnie, zachowując dla siebie prawo zatwierdzania proboszcza.

Nie sposób pominąć historii samego kościoła w Nowym Warpnie. W 1442 roku wraz z miastem spłonął ratusz i kościół. Książę Pomorski Joachim potwierdza przywileje, by ułatwić odbudowę miasta. Rok 1491 - płonie kościół wraz z miastem. W roku 1530 kościół został zreformowany i podporządkowany Diecezji Kamieńskiej. Zachował się zapis, że bryła jego była mniejsza od ratusza. W roku 1555 kolejny raz spłonęło całe miasto wraz z kościołem i ratuszem, a mieszkańcy przenieśli się do Starego Warpna. W rok później odbudowano miasto. W 1692 roku w pożarze miasta spalił się i kościół i ratusz. W rok później odbudowano kościół, założono nowy dach i przebudowano wieżę. Z tego czasu pochodzi wyposażenie kościoła: dwa duże obrazy: "Sąd Ostateczny" i "Kazanie na Górze", ołtarz barokowy składający się z trzech kondygnacji: "Ostatnia wieczerza", "Ukrzyżowanie" i "Zmartwychwstanie" oraz organy z XVIII w., a także ambona z obrazami czterech ewangelistów.

W 1945 roku świątynia została przekazana Kościołowi Rzymsko-Katolickiemu. Po zorganizowaniu życia religijno-kościelnego w Diecezji Gorzowskiej przez kardynała Hlonda i Administratora Apostolskiego ks. Edmunda Nowickiego, parafia Nowe Warpno otrzymała proboszcza, którym był ks. Stanisław Żywiński. Duszpasterzował on od 1946 do 1948 roku. Został usunięty z parafii przez władze państwowe.

Kościół został poświęcony 15 sierpnia 1946 roku. Od tego czasu każdego 15 sierpnia obchodzi się odpust parafialny; kościół jest pod wezwaniem "Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny". W tym samym roku, 26 sierpnia, poświęcono kościół filialny w Warnołęce pod wezwaniem "Matki Bożej Częstochowskiej".
Do parafii należą następujące miejscowości: Nowe Warpno, Brzózki, Warnołęka, Mszczuje, Myślibórz Mały, Myślibórz Wielki, Maszkowo, Karszno, Podgrodzie, Miroszewo.

W latach od 1948 do 1958 roku parafia była obsługiwana przez księży z Trzebieży. W lipcu 1958 roku zamieszkał w parafii, jako wikariusz samodzielny, ks. Józef Granitowski. Zaczął na nowo organizować życie parafialne i po roku pracy został przeniesiony do Pęzina. Następnie 16 września 1958 roku parafię objął ks. Stanisław Stąsiek. Miesiąc później władze państwowe zgodziły się na utworzenie samodzielnej placówki duszpasterskiej - parafii. W grudniu 1959 roku założono w kościele nową instalację elektryczną oraz zawieszono dwa żyrandole, a w dniu 22 maja 1960 roku ks. Prałat Władysław Sygnatowicz poświęcił metalowe tabernakulum. Z dniem 1 lipca 1960 roku ks. Stanisław Stąsiek został przeniesiony do Dobrzycy, a obowiązki proboszcza przejął ks. Zdzisław Ferenc. Widział on konieczność remontu dachu wieży kościelnej i kościoła w Warnołęce. Na koniec roku 1960 ks. Zdzisław Ferenc podsumował wykonanie zaplanowanych prac: naprawiono wieżę, zakupiono żłobek, Stacje Drogi Krzyżowej w obrazach i urządzono ołtarze Matki Bożej Wniebowziętej i Serca Pana Jezusa oraz przeprowadzono częściowy remont dachu w Warnołęce. Z dniem 10 maja 1964 roku ks. Zdzisław Ferenc został zwolniony z obowiązków administratora parafii Nowe Warpno i odszedł do Recza, a w dniu 14 maja 1964 roku parafię przejął ks. Tomasz Tarczyński. W sierpniu 1966 roku rozpoczęto remont kościoła w Warnołęce. Wstawiono nowe okna i wylano posadzkę cementową. W dniu 11 grudnia 1966 roku został poświęcony kościół w Warnołęce przez ks. biskupa Ignacego Jeża. W dniach 10-25 kwietnia 1969 roku odbyło się malowanie kościoła w Nowym Warpnie. Poła sufitu i gzymsy pomalowano na bordowo - zamalowano malowidła z 1893 roku. Dnia 20 sierpnia 1970 roku został zwolniony z obowiązków administratora parafii Nowe Warpno ks. Tomasz Tarczyński i udaje się do miejscowości Człopy, powiat Wałcz. Jego miejsce zajął ks. Zygmunt Frelka, który przybywa z Karnic. Funkcję proboszcza parafii Nowe Warpno pełnił tylko przez pół roku i odszedł do Wolina. Od stycznia 1971 roku dekretem nominacyjnym Kurii Biskupiej w Gorzowie Wielkopolskim ks. Zenon Borodo obejmuje parafię, jako tymczasowy wikariusz zarządca. Przybył z parafii Karnice (dekanat Gryfice). W tym samym roku wszczęto starania o przyznanie placu pod budowę plebani. W owym czasie plebania mieściła się w Nowym Warpnie, w domu komunalnym (dwa pokoje i kuchnia) przy placu Zwycięstwa 10 m 1.

W 1974 roku następuje zmiana wystroju prezbiterium kościoła parafialnego w Nowym Warpnie, która była zatwierdzona przez konserwatora diecezjalnego. Usytuowano centralnie tabernakulum, nowy ołtarz ofiarny, pulpit, wyrównano betonową posadzkę oraz zainstalowano oświetlenie kryte pod belkami sufitu. Wykonano również odgrzybianie w wejściu do kościoła. Pismem Kurii Biskupiej, z dnia 27 stycznia 1978 roku został zwolniony z obowiązków administratora parafii ks. Zenon Borodo obejmując równocześnie parafię w Jasienicy, a z dniem 4 lutego 1978 roku na kolejnego proboszcza został mianowany ks. Stanisław Skibiński. W dniu 11 kwietnia 1978 roku została założona księga wieczysta na działkę pod budowę plebani, a 20 kwietnia rozpoczęto już wykopy pod fundamenty. Dnia 5 lutego 1981 roku poświęcono dom parafialny. W maju tego roku zabrano ołtarz główny do konserwacji, który ponownie zamontowano po odnowie w sierpniu 1983 r. Dnia 20 października 1983 roku został zwolniony z obowiązków proboszcza ks. Stanisław Skibiński, a z dniem 21 października 1983 r. obowiązki proboszcza obejmuje ks. Alfons Nuermberg.

W dniu 11 kwietnia 1989 roku poczyniono starania o przekazanie ruin kościoła w Karsznie na własność parafii. Rozpoczęto przebudowę budynku gospodarczego w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w Podgrodziu z przeznaczeniem na kościół filialny. Ks. proboszcz Alfons Nuermberg z dniem 30 czerwca 1994 roku został zwolniony z obowiązków proboszcza w Nowym Warpnie i objął obowiązki proboszcza w Golczewie. Następnie z dniem 1 lipca 1994 roku, mianowany przez ks. biskupa Mariana Przykuckiego, parafię obejmuje ks. proboszcz Krzysztof Tracz, który pełnił do dotychczas obowiązki proboszcza w parafii Batowo. Wiosną 1995 roku ksiądz proboszcz Krzysztof Tracz  przeprowadził prace zabezpieczające (zabytek ryglowy) kościoła z XVIII wieku w Karsznie; wykonano projekt rekonstrukcji kościoła i wieży. Wcześniej, przed pracami w Karsznie, adaptowano budynek gospodarczy  w Podgrodziu, który w grudniu 1994 roku został poświęcony przez ks. arcybiskupa Mariana Przykuckiego. Parafia Nowe Warpno zyskała kolejny kościół filialny.

W ramach opieki nad dobrami kultury narodowej, w kościele parafialnym w Nowym Warpnie, dokończone zostały prace renowacyjne ołtarza głównego i ambony. Odnowiono także dwa obrazy: "Sąd Ostateczny" i "Pan Jezus nauczający na pustyni". Konserwacji dokonała  pracownia Tadeusza Makulca ze Szczecina. W kościele w Warnołęce rozebrano betonowy ołtarz i ustawiono nowy ołtarz toczony w drewnie.

Dnia 25 sierpnia 2004 roku ks. Krzysztof Tracz objął parafię w Kołbaskowie, a do Nowego Warpna skierowany został ks. proboszcz Stanisław Drewicz, który przybył ze Szczecina, z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, z Golęcina.

Po zmianie proboszczów prace w parafii rozpoczęto od inwestycji w domu parafialnym: wymieniono wszystkie okna, drzwi wejściowe, uszczelniono dach, przemurowano kilka pomieszczeń, wymieniono centralne ogrzewanie, piec grzewczy c.o. zamieniono na kocioł na olej opałowy. Dawna część katechetyczna domu parafialnego została udostępniona gminie. To tutaj ulokował się Gminny Klub Seniora, który systematycznie gromadzi wielu emerytów i rencistów z całej parafii.

Jednocześnie kontynowano prace restauracyjne przy kościele parafialnym. W listopadzie 2005 roku na iglicę wieży kościoła wzniesiono odrestaurowany krzyż, a w rok później oświetlono całą wieżę i zewnętrzne mury świątyni. W tym samym czasie trwały parce na posesji cmentarza przykościelnego: rozebrano rachityczne ogrodzenie i na polecenie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków usunięto wszelkie rośliny i krzewy, które zatrzymywały wodę kumulując wilgoć w ścianach kościoła; w ten naturalny sposób osuszano mury świątyni. Wewnątrz kościoła poddano renowacji zabytkowy żyrandol i chrzcielnicę, zainstalowano nowe nagłośnienie, a w wejściu głównym zamontowano kratę, która pozwala na udostępnienie świątyni zwiedzającym, przy jednoczesnym zabezpieczeniu kościoła.

Dnia 5 października 2006 roku poświęcono obelisk ku czci Jana Pawła II, który usytuowano na placu przed kościołem, tuż za prezbiterium, a w 4 lata później, 18 maja 2010 roku, w 90 rocznicę urodzin Karola Wojtyły, przy obelisku wciągnięto na maszty dwie flagi - Rzeczypospolitej Polski i Gminy Nowe Warpno, które witają przybywających tu gości i parafian.

W 2008 roku w prezbiterium ufundowano zabytkowe sedilia (meble sprowadzono z Holandii) oraz stylowe krzesła dla służby liturgicznej. Ołtarz główny i ambonka otrzymały nowatorskie szaty. Jest to współczesna aranżacja wypleciona z wikliny, zrealizowana przez artystkę plastyk Jolantę Brejdak, w pracowni Magdaleny Abakanowicz z Poznania. Odrestaurowano tabernakulum, które umieszczono na nowo wybudowanym, stylowym ołtarzu eucharystycznym; całość wykonana w pracowni Tadeusza Makulca w Szczecinie. W wejściu głównym zamontowano kratę, która pozwala na udostępnienie świątyni zwiedzającym, a jednocześnie na jej zabezpieczenie. Ważnym odnotowania jest fakt, iż wszelkie dotychczasowe inwestycje realizowano jedynie ze środków własnych parafii, bez jakichkolwiek dotacji z zewnątrz.

Dnia 7 maja 2009 roku zawiązano parafialne Stowarzyszenie RAZEM, które w swoich statutach pragnie wspierać i animować wszelką działalność edukacyjną, charytatywną, artystyczną i restauracyjną. To dzięki stowarzyszeniu wspieramy potrzebujących, drukujemy kalendarze i materiały prppagujące kult św. Jana Pawła II, wydajemy okolicznościowe foldery, organizujemy pielgrzymki dla dorosłych i młodzieży. Ministranci wraz z rodzicami i rodzeństwem latem wyjeżdżają na spływy kajakowe, a wczasie ferii zimowych - na narty. Dzięki stowarzyszeniu od 2012 roku odbywają się majowe Międzynarodowe Festiwale Muzyczne zatytuowane „Tak brzmi Nowe Warpno”, w październiku rozbrzmiewają Ogólnopolskie Festiwale Chórów i Zespołów Wokalnych Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Organizujemy także różnorodne koncerty muzyki i poezji religijnej, a także wystawy fotograficzne i malarskie. W ten sposób kościół parafialny, poza funkcją sakralną pełni również rolę kulturotwórczą w środowisku.

Rok rocznie, od 1995 roku, dnia 1 maja, co jest osobliwością tych przepięknych okolic, odbywa się Polsko-Niemiecki Festyn Graniczny Gminy Nowe Warpno z sąsiednią Gminą w Rieth. Urozmaicony program artystyczno-sportowy rozpoczyna się Nabożeństwem Ekumenicznym które, naprzemiennie, animują proboszcz tutejszej parafii i pastor z Niemiec. Początkowo, gdy przebiegała tutaj granica państwowa, spotkania odbywały się bezpośrednio w pasie granicy polsko-niemieckiej, a od roku 2012 w kościołach, na zmianę, w Nowym Warpnie i w Rieth. Także w uroczystość Zesłania Ducha Świtętego, rok rocznie, przyjeżdżają do Nowego Warpna przedwojenni mieszkańcy tych ziem. Modlitwy w kościele parafialnym i na cmentarzu, zwiedzanie okolicy i rozmowy z mieszkańcami wypełniają coroczne odwiedziny.

Od kiedy Polska wstąpiła do Unii Europejskiej podejmowano usilne starania, by zyskać środki na restauracje zabytków sakralnych w parafii. Dopiero w roku 2011 satysfakcji stało się zadość - w mieszanym projekcie przyznanych środków z Gminy Nowe Warpno, Starostwa Police, Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, programu RPO Urzędu Marszałkowskiego oraz Kurii Metropolitalnej Szczecińsko-Kamieńskiej kościół parafialny w Nowym Warpnie przeszedł kapitalny remont. Wymieniono poszycie dachu, jest nowe pokrycie chełmu wieży ze złoconymi krzyżami, wymieniono stolarkę okienną. Z zewnątrz jest położona nowa faktura malarska, tzw. pobiała, z odtworzoną, przedwojenną kolorystyką i sposobem zabezpieczenia murów kościoła. Zamontowano nowe, dębowe drzwi wejściowe z każdej strony, a wejścia do świątyni wyłożono kostką granitową, z masywnymi stopniami granitowymi.

Wydarzeniem historycznym dla tutejszej wspólnoty parafialnej było przybycie do Nowego Warpna, na stałe, relikwii św. Jana Pawła II. Jest to kropla krwi Ojca Świętego, Relikwia Klasy Pierwszej, zamknięta w specjalnej kapsule, osadzona w relikwiarzu. Relikwia została ofiarowana przez ks. Kardynała Stanisława Dziwisza, w Krakowie, dnia 5 sierpnia 2011 roku na ręce ks. proboszcza Stanisława Drewicza, który podjął starania o ich sprowadzenie. W dniu 29 czerwca 2012 roku Ks. Arcybiskup Andrzej Dzięga Metropolita Szczecińsko-Kamieński, w nowo wybudowanej Kaplicy Papieskiej, umieścił Drogocenny Skarb. Bogu niech będą dzięki za realną obecność Świętego pośród nas.

W lipcu 2013 roku rozpoczęto kompleksowe prace restauracyjne przy i w kościele filialnym pw. Matki Bożej Cęstochowskiej w Warnołęce. Ryglowy (szachulcowy) kościół ma wymienione ok. 98 procent drewna z konstrukcji ścian nośnych (!), jest nowe ceramiczne poszycie dachu i wieży kościoła z wyzłoconym krzyżem. Wymieniono stolarkę okienną i zamontowano szyby witrażowe, wybudowano zakrystię, położono posadzkę z terakoty, kościół odmalowano. Obejście kościoła wyłożono kostką granitową; jest nowe ogrodzenie i oświetlenie, wybudowano nowy parking na posesji kościelnej. Środki finansowe na ten kapitalny remont pochodzą z RPO Urzędu Marszałkowskiego, Gminy Nowe Warpno oraz ze środków kościelnych Kurii Metropolitalnej Szczecińsko-Kamieńskiej. Uroczystego poświęcenia odnowionego kościoła, po rocznym remoncie, dokonał Ks. Arcybiskup Andrzej Dzięga, w dniu 23 sierpnia 2014 roku. W tym dniu został poświęcony także nowy obraz Matki Bożej Częstochowskiej namalowany w pracowni ks. kanonika Marka Cześnina w Szczecinie, diecezjalnego konserwatora zabytków.

W dniu 15 sierpnia 2016 roku kościół parafialny w Nowym Warpnie obchodził, w dniu odpustu parafialnego, 70-lecie swojego poświęcenia. W Kronice Parafialnej w Trzebieży, w 1946 roku, ks. Stanisław Żywiński zapisał: „Nad Zalewem Szczecińskim, niedaleko Świnoujścia, wąskim korytarzem prowadzi gościniec do Nowego Warpna. Nowe Warpno ujęte jest ściśle w pierścień wodny - wysepka, a raczej półwysep, na którym króluje niewielkie miasteczko. Wąskie uliczki i chodniki z cegły przypominają stare miasto włoskie. Stara osada rybacka przypominająca wiek XIII. Był to uroczysty dzień 15 sierpnia 1946 roku. Z rana powiewał łagodny zefirek morski, potem porosił srebrzysty deszczyk, słoneczko pokazało się uśmiechnięte i zaczęło przeglądać się w modrych falach Zatoki niby w wiekiem kryształowym lustrze. Rozkołysane, a dźwięczne dzwony oznajmiły mieszkańcom jakąś niezwykłą uroczystość. Niewymownym swym językiem głosiły niezmienne co do czasu i miejsca prawdy Boże, i kruszyły serca zakamieniałych grzeszników. Ludzie ze wszystkich karczm, zaułków miasta i sąsiednich wiosek przybyli licznie, by wziąć udział w przepięknej ceremonii poświęcenia kościoła. Stanąłem w pośrodku nich. Kieruję swe kroki ku zborowi protestanckiemu. Jest w nieporządku, brudno, okna powybijane, w zborze tym mieścił się magazyn z meblami. Trzeba więc resztki mebli usunąć, ołtarz przystroić kwiatami, a tu ciemno, czarno, brudno... Przypomniały mi się słowa Psalmisty: ,,Domine dilexi decorem maiestatis gloria suae” (Pan umiłował piękno swojej chwały). Poleciłem, by w przyspieszonym tempie uprzątnęli kościół. Odprawiłem uroczystą sumę”. Uroczystościom przewodniczył ks. bp prof. Henryk Wejman w gonie licznie zgromadzonych wiernych i kapłanów. Na zakończenie, w wieży kościoła parafialnego pobłogosławiono marmurową tablicę zatytuowaną "Pamięci Duszpasterzy Parafii Nowe Warpno". W tydzień później, w Roku Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski powróciła do kościoła odrestaurowana przedwojenna chrzcielnica, ozdobiona drogocennym onyksem. Pełni ona obecnie podwójną funkcję: codziennej kropielnicy i chrzcielnicy, przy której dzieci otrzymują łaskę chrztu świętego.

Dnia 15 października 2016 r. ks. Stanisław Drewicz zostaje przeniesiony do parafii pw. Niepokalanego Serca NMP w Szczecinie-Stołczynie, a do parafii w Nowym Warpnie, z dniem 20 października br., mianowany został ks. proboszcz Karol Wilczyński, który przybywa z parafii pw. św. Józefa Oblubieńca NMP, z Dziwnowa.
 

 

 

 

HISTORIA NOWEGO WARPNA

(Stanisław Krzywicki)

Miasto położone na Półwyspie Nowowarpieńskim, wrzynającym się w wody Jeziora Nowowarpieńskiego. Na północ od Nowego Warpna leży Półwysep Grodzki, rozdzielający wody Jeziora Nowowarpieńskiego od Zalewu Szczecińskiego. Na Półwyspie Grodzkim jest zlokalizowana największa dzielnica Nowego Warpna – Podgrodzie, po wojnie słynne samodzielne miasteczko dziecięce.

Wielu historyków uważa, że początek Nowego Warpna należy łączyć z domniemanym grodem Garden na półwyspie dzisiejszego Podgrodzia, w znacznej części zajętym przez wody Zalewu.

Pierwsze informacje o Nowym Warpnie pochodzą z dokumentu ks. Bogusława I z 1184 roku, który nadał wówczas Klasztorowi Premonstrantów w Grabowie na wyspie Uznam prawo do połowu ryb na Jeziorze Warpieńskim. Książę zmarł w Sośnicy k. Starego Warpna. Był lennikiem Polski, wspierał Klasztor Cystersów w Kołbaczu i budowę kościoła Św. Jakuba w Szczecinie (dzisiejsza Katedra).

W 1188 roku odbył się w Warpnie wiec książęcy. Ok. 1295 roku Nowe Warpno otrzymało prawa miejskie. O niewielkim znaczeniu miasta może świadczyć brak murów obronnych. Miasto posiadało grunty orne opisane w dokumencie lokalizacyjnym z 1556 roku, potwierdzającym wcześniejsze nadania przez książąt. Potwierdziły to znaleziska ceramiczne z XI/XII wieku, w okolicy Karszna.

Życie gospodarcze miasta koncentrowało się wokół rybołówstwa na Jeziorze Nowowarpieńskim i Zalewie Szczecińskim. Miasto posiadało prawo do organizowania targów rybnych, wolnego skupu i wywozu zboża, chleba i piwa do miast i wiosek Księstwa Szczecina, wraz ze zwolnieniem od cła. Było kilkakrotnie niszczone przez pożary:1439 roku, 1442 roku, 1555 roku, 1692 roku, 1702 roku.

Od 1648 roku należało do Szwecji. W czasie wojny północnej opanowane zostało przez Prusy. W 1759 roku w rejonie Nowego Warpna na Zalewie odbyła się bitwa morska pomiędzy flotą szwedzką i pruską. Pamiątki po tej bitwie kryją wody Zalewu.

W latach 1806-1813 Nowe Warpno znalazło się w rękach wojsk francuskich.

W XIX wieku obserwujemy ożywienie gospodarcze. Nowe Warpno liczyło 2078 mieszkańców, 456 rodzin, posiadało 224 budynki prywatne, 408 gospodarczych, kościół, szkołę, dom opieki społecznej, 5 budynków administracji publicznej i 3 wiatraki. Miasto posiadało 3475 morgów ziemi i lasy miejskie. Hodowano 75 koni, 223 krowy, 8 wołów, 40 owiec, 350 sztuk trzody i 35 kóz. Uprawiano żyto i ziemniaki. W mieście było 5 piekarzy, 2 tkaczy, murarz i 18 pomocników, cieśla i 28 pomocników, stolarz, kominiarz, farbiarz, kuśnierz, rymarz, siodlarz, bednarz i introligator.

Miasto utrzymywało się również z żeglugi. W 1860 roku zarejestrowano 58 statków handlowych, należących do 28 właścicieli. Ważne miejsce zajmowało rybołówstwo. W 1938 r. było 239 rybaków. W mieście było 7 woźniców, 5 zajazdów, 7 szynków. Był lekarz, aptekarz i położna.

Po wybudowaniu w 1903 roku linii kolejowej, ożywił się ruch turystyczny. W Podgrodziu wybudowano osiedle wypoczynkowe.

27 kwietnia 1945 roku Nowe Warpno bez walki zajęte zostało przez wojska radzieckie, nie ponosząc strat w zabudowie.

4 października 1945 roku po wytyczeniu granicy państwowej, miasto zostało przejęte przez administrację polską, a granicę obsadzono przez WOP. Do połowy 1946 roku, ze względu na Enklawę Policką, w Nowym Warpnie zlokalizowano siedzibę nowego powiatu, tzw. Wieleckiego.

Niezniszczone miasteczko, atrakcyjny ośrodek rybołówstwa, szybko zaczęło się zaludniać osadnikami polskimi. W 1946 roku osiedliło się 2154 mieszkańców. Rozpoczęto od rybołówstwa. W październiku 1945 roku uruchomiono Bazę Rybacką, 2 stocznie, warsztat mechaniczny i port rybacki. Mimo skromnej bazy do końca 1945 roku złowiono 35 ton ryby. Połowy organizowała Spółdzielnia Spożywcza "Robotnik", "Samopomoc Chłopska" i rybacy indywidualni.

Na początku 1946 roku utworzono Państwowy Zakład Przetwórstwa Konserw, powstały wędzarnie ryb. Liczba rybaków osiągnęła w 1946 roku 103, w tym 66 Niemców. W 1946 roku podjęto w stoczni budowę kutrów i łodzi rybackich. Zatrudniono przy tym 32 osoby. W tymże roku miasteczko miało 6 zakładów zatrudniających 210 pracowników.

Lata późniejsze do 1956 roku nie były sprzyjające dla miasta. Przygraniczne położenie, rygorystyczne restrykcje w przemieszczaniu się i osiedlaniu ludności zrobiły swoje. Upadła tak dobrze rozwijająca się gospodarka. W 1956 roku pozostało 21 rybaków, upadło rzemiosło, opustoszało miasto. Liczba ludności w 1956 r. spadła do 360 osób.

W roku 1956 powstał tzw. Komitet Aktywizacji. Zaludnienie zaczęło wzrastać: rok 1955 - 504 mieszkańców; 1960 rok - 1340 i 1997 rok - 1385. Zaczęto rozbudowywać zaplecze dla rybołówstwa. Po 1965 roku rozpoczęto produkcję łodzi rybackich: "Warpianki" i "Stołczynki". Połowy ryb wzrosły ze 153 ton w 1965 roku do 305 ton w 1978 roku.

Rozbudowano stocznię rybacką, w porcie wzniesiono pirs żelbetonowy o długości 70 m linii brzegowej i głębokości 1m., basen zamknięto keją i 4 baseny eksploatacyjne Spółdzielni Rybackiej. Odbudowano tartak, młyn, mleczarnię. Przeprowadzono rewaloryzację miasta, ulice otrzymały asfalt.

Znaczącą pozycję w gospodarce zajmowało rolnictwo. W 1946 roku było 14 gospodarstw rolniczych, w 1947 roku - 52, w 1977 roku - 142. W latach 2004/2005 rolnicy dysponowali 884 ha użytków rolnych, w tym 269 gruntów ornych. W latach 70. zaczęło się przechodzenie ludności do zawodów pozarolniczych.

W ostatnich latach zdecydowanie zwiększyło się zainteresowanie rekreacją i agroturystyką, jako wiodącą dziedziną rozwoju regionu. Gmina zajmuje czołowe miejsce w województwie pod względem budownictwa letniskowego. Szansą dla tej tendencji rozwoju regionu będzie program "Natura 2000". Szczególnym zainteresowaniem nowych Warpian cieszą się miejscowości Karszno, Podgrodzie, Mszczuje i Brzózki.

Nowe Warpno i okolice należą do regionów wczesnego osadnictwa. Początki tego osadnictwa metryką sięgają okresu neolitu i brązu, już w IX w. istniały tu dwa grody słowiańskie. Jeden zlokalizowany na terenie Podgrodzia (zwanego do 1945 roku Starym Miastem), a drugi w Karsznie. Najstarszą budowlą w Nowym Warpnie, potwierdzoną przez biskupa kamieńskiego w dokumencie z 1331 roku jest kościół, nad którym patronat od 1378 roku sprawowali Augustianie z Jasienicy. Pierwszy kościół był drewniany. Po pożarze w 1442 roku Augustianie wznieśli na jego miejsce kościół ceglany. Podczas kolejnego pożaru w 1692 roku i jego odbudowie, kościół otrzymał nowy ołtarz, ambonę, emporę organową i ławki, a w 1846 roku podwyższono wieżę kościoła, nadając jej dzisiejszą neogotycką formę.

Kolejnym cennym obiektem jest ratusz, który po pożarze w 1692 roku został odbudowany w 1697 roku i pozostał w tej formie do naszych dni. Zbudowany w konstrukcji ryglowej, należy dziś do najcenniejszych obiektów tego typu na Pomorzu Zachodnim. Wielki remont ratusza był przeprowadzony w latach 1965-1968 przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Po wielkim pożarze w 1692 roku Nowe Warpno otrzymało obecny kształt urbanistyczny, zaprojektowano i przyspieszono w tzw. okresie szwedzkim budowę twierdzy morskiej.

Do cennych osiedli Nowego Warpna należy Karszno – najstarsza wieś w tej części Pomorza Zachodniego, od XIII w. lenno jednego z rodów pomorskich, które po licznych zmianach właścicieli przetrwało do 1945 roku wraz z kościołem św. Huberta, zbudowanym w konstrukcji ryglowej w XVIII w i zespołem pałacowo-parkowym. Pałac w stylu francuskiego neorenesansu został zbudowany w 1898 roku (obecnym gospodarzem pałacu jest Gmina Nowe Warpno). Znaczna cześć gruntów majątku została przekazana po II wojnie światowej do lasów państwowych.

Do największych skarbów należy Puszcza Wkrzańska. Ten jeden z wielkich europejskich kompleksów leśnych z 9-cioma rezerwatami przyrody i Zalewem Szczecińskim. Po zniesieniu granicy wielka atrakcja nie tylko dla Polaków ale i Niemców.

Stanisław Krzywicki

 

Reasumując...

NOWE WARPNO (Neuwarp)
województwo: zachodniopomorskie
powiat: policki
gmina: Nowe Warpno
diecezja: szczecińsko-kamieńska
dekanat: policki
parafia: Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

 

Jest to niewielkie miasteczko gminne, położone na półwyspie oddzielającym Jezioro Nowowarpieńskie od Zalewu Szczecińskiego w odległości 50 km na północny-zachód od Szczecina, otoczone lasami Puszczy Wkrzańskiej. Zachowało średniowieczny układ urbanistyczny. Znajduje się tutaj port rybacki oraz morskie przejście graniczne oraz stała przeprawa do Alt Warp (Starego Warpna) w Niemczech.

Źródła
- Na północ od obecnego miasta znajdował się słowiański gród i osada zwana „Starym Miastem” (Podgrodzie), obecnie to dzielnica Nowego Warpna. Mieściła się tam książęca komora celna.
- w roku 1184 wymienia się „in Warpene” w dokumencie księcia Bogusława I, który klasztorowi w Grobe na Uznamie nadał prawo połowu ryb na Jeziorze Nowowarpieńskim.
- Około roku 1295 lokowano nową osadę rybacką na prawie magdeburskim.
- Miasto niszczone było wielokrotnie przez pożary (1439, 1440, 1555, 1692).
- W XVII wieku należało przejściowo do Szwecji, a w XVIII wieku do królestwa pruskiego.
- 10 września 1759 roku w pobliżu miasta rozegrała się bitwa morska pomiędzy okrętami szwedzkimi i pruskimi.
- W latach 1806-1813 miasto znalazło się w rękach francuskich.
- Od początku XX wieku miasto chętnie odwiedzane przez mieszkańców Szczecina, zmienia swój charakter na bardziej letniskowy.
- Miasto jak i kościół nie ucierpiały podczas ostatniej wojny.
- Kościół poświęcono i przywrócono do kultu 15 sierpnia 1946 roku.

Architektura:
Pierwszy kościół w Warpnie (zlokalizowany na zachodnim skraju półwyspu) wspomina się już w 1267 roku. Obecną budowlę wzniesiono w XV wieku w formie salowej, z trójbocznym zamknięciem od wschodu. Ściany posadowione na kamiennym fundamencie wzniesiono z cegły gotyckiej i oskarpowano. Świątynia trawiona przez pożary była kilkakrotnie przebudowywana i częściowo zatraciła swoją pierwotną formę. Zmieniono całkowicie okna znajdujące się pomiędzy przyporami, z zachowaniem jednak ostrołukowego wykroju. Od strony północnej dobudowano zakrystię krytą dachem pulpitowym. Wejścia portalowe znajdują się po stronie południowej i północnej w dobudowanych przedsionkach.

W roku 1693 od zachodu dobudowano wieżę, węższą od nawy. Dolną kondygnację wzniesiono na planie kwadratu z kamienia i cegły, posiada ona sklepienie krzyżowe. Od zachodu znajduje się w niej ostrołukowy, pięciouskokowy portal wejściowy. Górna kondygnacja posiadała prawdopodobnie konstrukcję ryglową, jak większość zabudowy miasteczka. W XIX wieku od nowa ją wymurowano w formie neogotyckiej. Zwieńczono czterema szczytami, z pomiędzy których wyrasta szpiczasty hełm zakończony kulą i krzyżem.

Kościół posiada strop belkowany i kryty jest ceramicznym dachem dwuspadowym, od wschodu trójdzielnie zamkniętym. Ściany nie posiadają partii cokołowej ani gzymsu, wychodzące zaś poza mury krokwie dachu tworzą niewielki okap.

Kościół został niepotrzebnie otynkowany. W roku 2002 podjęto prace zmierzające do odsłonięcia ceglanego lica ścian zewnętrznych.
W latach 2011-2012 podjęto kapitalny remont kościoła: wymieniono ceramiczne poszycie dachu, jest nowe pokrycie chełmu wieży ze złoconymi krzyżami, wymieniono stolarkę okienną; z zewnątrz jest położona nowa faktura malarska, tzw. pobiała, z odtworzoną, przedwojenną kolorystyką i sposobem zabezpieczenia murów kościoła; zamontowano nowe, dębowe drzwi wejściowe z każdej strony, a wejścia do świątyni wyłożono kostką granitową, z stopniami granitowymi.

Wyposażenie:
- Barokowy ołtarz z 1704 roku z obrazem „Ukrzyżowania” i „Ostatniej Wieczerzy” w predelli.
- Ambona z baldachimem z XVII wieku z przedstawieniami ewangelistów na korpusie.
- Anioł z chrzcielnicy z XVIII wieku.
- Osiemnastowieczny obraz olejny ze sceną „Sądu Ostatecznego”
- XX-wieczna kaplica św. Jana Pawła II z obecnością relikwii krwi (klasa I) Umiłowanego Papieża

Obecnie duszpasterzem dbającym o wspólnotę wiernych i kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Nowym Warpnie, od 2004 roku, jest ksiądz kanonik Stanisław Drewicz, proboszcz parafii.

 

 

 

Legenda

Granitowe serce

Rożnie ludzie powiadali o wykopanym w Podgrodziu wielkim, granitowym głazie, któremu natura nadała wyraźny kształt serca. Jedni mówili, że to znak wdzięczności za Ojca Świętego, mającego akurat przybyć po raz kolejny do Ojczyzny. Inni, bardziej przesądni, że był to zły znak dla Podgrodzia, gdyż kilka tygodni później, utonęło w wodach Zalewu pięciu nastoletnich wychowanków ośrodka szkolno-wychowawczego.

Mijały kolejne gwarne wakacje, puste jesienie i głuche zimy w „miasteczku”, a granitowe serce leżało zapomniane pod dębem, z dala od drogi. Tylko harcerze, przebywający tu na obozach i biwakach, stawali wokół kamiennego serca  i robili sobie przy nim zdjęcia. Nie mogli wtedy przeczuwać, że kiedyś stanie się ono częścią obelisku, przy którym będą zaciągać warty. Aż nastał niezapomniany rok 2005.

Po śmierci Jana Pawła II, jak Polska długa i szeroka, wszędzie chciano upamiętnić Jego imię. Można więc rzec, że na tej ogólnopolskiej fali, pewne małżeństwo z Podgrodzia zaproponowało, by podziękować Opatrzności za dar Papieża –Polaka.

Pomysł mieli prosty: aby serce z granitu znajdujące się dotąd w Podgrodziu, usytuować przy kościele, obok figury Matki Boskiej i wykuć w nim inskrypcję:

„Wdzięczni Bogu za Jana Pawła II – najwybitniejszego z Polaków. Mieszkańcy Gminy Nowe Warpno.   A.D. 2005”.

Miejscowe władze kościelne i świeckie zaakceptowały pomysł, ale nie do końca.

Głaz przewieziono do Nowego Warpna, gdzie przeleżał prawie pół roku, na prywatnej posesji, a następnie jeszcze kilka miesięcy koło kościoła. Przez ten czas wiele osób przyglądało mu się z uwagą i podziwiało to „serce” wyrzeźbione w zamierzchłych czasach przez  lodowiec.

W końcu, niemałym trudem i staraniem późniejszego burmistrza, ten kawałek skały przemieniono w bardzo skromny obelisk. Bowiem poddano głaz obróbce kamieniarskiej tak, aby  ostatecznie nie przypominał serca, gdyż zwrot: „serce z kamienia”źle się komuś kojarzył i „nie pasował do Papieża”.

Napis umieszczony na tablicy też brzmi inaczej: „Pro memoria. Janowi Pawłowi II. Mieszkańcy Gminy Nowe Warpno. A.D. 2006” 

A i figurę Matki Boskiej przeniesiono w inne miejsce... No, i przy okazji zlikwidowano murek okalający kościół i wiele krzewów hortensji pielęgnowanych dziesiątki lat przez starego kościelnego.

Jednak najistotniejsze jest to, że w Nowym Warpnie, na skrawku ziemi otoczonym wodą, tuż przy granicy państwowej, jest obelisk z tablicą upamiętniającą Wielkiego Polaka. I w kolejne rocznice wyboru na Stolicę Piotrową oraz śmierci Jana Pawła II harcerze i zuchy ze Szczepu „Ognia” trzymają  przy nim uroczystą wartę.

A niektórzy mieszkańcy pamiętają jeszcze, że przewieziony z Podgrodzia kamień, był niezwykły, w kształcie olbrzymiego serca. Serca symbolizującego: miłość, miłosierdzie i wdzięczność.

Legenda pochodzi ze zbioru Barbary Sowińskiej-Adamczyk, Król Leszcz, wyd. 2011 r.

P.S.

W 2012 roku, kiedy dokonano renowacji kościoła i porządkowania przykościelnego placu, wyeksponowano obelisk i umieszczono na nim godło Polski; od owego roku w kościele parafialnym znajdują się relikwie Jana Pawła II, I stopnia. (Barbara Sowińska-Adamczyk)

 

 

DUSZPASTERZE NOWEGO WARPNA

opracował: Jan Antoni Kłys

Temat, jak to często bywa, pojawił się przypadkiem, w towarzyskiej rozmowie. Rozmawiali miłośnicy lokalnej przeszłości i nagle się okazało, że widzą "białe plamy", m.in. dotyczące dziejów lokalnego Kościoła. Sporo wiemy o Policach, dość pewne informacje dotyczą Trzebieży, ale gdy chodzi o Nowe Warpno - prawdziwa "ziemia nieznana".

Poszperaliśmy w archiwach - własnych i urzędowych, wynik badań prezentujemy Czytelnikom. Może komuś się przyda, albo ktoś skoryguje wiedzę o czasach odległych, względnie najnowsze dzieje.

 

Pierwsi duszpasterze

 

Denikius, wzmianka 1271

Henryk

Dominik, wzmianka 1331.

Dalej - brak danych

 

Czas po Reformacji (po 1535 r.), pastorzy

 

Jodokus Quereus (Justus Eichborn), przed 1567

Vitus Fulbrecht, przed 1570

Johann Bernard (Berndt), do 1586

Martin Lehmann, do 1625

David Löderus 1643 1679

Samuel Allendorf 1679 1690

Jakob Müller 1691 1710

Johann Heinrich Reimarus 1711 1725

Johann Hassert 1726 1734

Johann Christian Schütze 1735 1789

Theodor Gottlieb von Scheven 1789 1810

Johann Michael Schmagerow 1810 1830

Johann Wilhelm August Möschle 1831 1853

Franz Emil Julius Kapp 1853 1855

Hermann Wilhelm Plato 1855 1882

Gottfried Franz Ernst Wilhelm Vettin 1882 1898

Karl Johann Gustav Fischer 1899 1900

Ernst Julius August Krüger 1900 1915

Wilhelm Teschendorf 1915 1927

Heinrich von Baer 1927 1938

Karl-Heinz Buchholz 1938 1945

 

Po roku 1945

W 1945 r. świątynia została przekazana Kościołowi Rzymskokatolickiemu. Po zorganizowaniu życia religijno-kościelnego w Diecezji Gorzowskiej przez kardynała Hlonda i Administratora Apostolskiego ks. Edmunda Nowickiego, parafia Nowe Warpno otrzymała proboszcza, którym był ks. Stanisław Żywiński. Duszpasterzował on od 1946 do 1948 roku. Został usunięty z parafii przez władze państwowe.

W latach od 1946 r. do 1958 r. parafia była obsługiwana przez księży z Trzebieży. W lipcu 1958 roku zamieszkał w parafii, jako wikariusz samodzielny, ks. Józef Granitowski. Zaczął na nowo organizować życie parafialne i po roku pracy został przeniesiony do Pęzina.

16 września 1959 r. parafię objął ks. Stanisław Stąsiek. Miesiąc później władze państwowe zgodziły się na utworzenie samodzielnej placówki duszpasterskiej - parafii.

1 lipca 1960 r. ks. Stanisław Stąsiek został przeniesiony do Dobrzycy, a obowiązki proboszcza przejął ks. Zdzisław Ferenc.

10 maja 1964 r. ks. Zdzisław Ferenc został zwolniony z obowiązków administratora parafii Nowe Warpno i odszedł do Recza, a w dniu 14 maja 1964 r. parafię przejął ks. Tomasz Tarczyński.

Dnia 20 sierpnia 1970 r. został zwolniony z obowiązków administratora parafii Nowe Warpno i udał się do miejscowości Człopy, powiat Wałcz.

Jego miejsce zajął ks. Zygmunt Frelka, który przybył z Karnic. Funkcję proboszcza parafii Nowe Warpno pełnił tylko przez pół roku i odszedł do Wolina.

Od stycznia 1971 r. dekretem nominacyjnym Kurii Biskupiej w Gorzowie Wielkopolskim ks. Zenon Borodo objął parafię, jako tymczasowy wikariusz zarządca.

Pismem Kurii Biskupiej, z dnia 27 stycznia 1978 r. został zwolniony z obowiązków administratora parafii ks. Zenon Borodo obejmując równocześnie parafię w Jasienicy, a z dniem 4 lutego 1978 r. na kolejnego proboszcza został mianowany ks. Stanisław Skibiński.

20 października 1983 r. został zwolniony z obowiązków proboszcza ks. Stanisław Skibiński, a z dniem 21 października 1983 r. obowiązki proboszcza objął ks. Alons Gerard Nuernberg.

Ks. proboszcz Alfons Nuernberg z dniem 30 czerwca 1994 r. został zwolniony z obowiązków proboszcza w Nowym Warpnie i objął obowiązki proboszcza w Golczewie. Z dniem 1 lipca 1994 r. parafię obejmuje ks. proboszcz Krzysztof Tracz.

Dnia 25 sierpnia 2004 r. ks. Krzysztof Tracz objął parafię w Kołbaskowie, a do Nowego Warpna, tego samego dnia, skierowany został ks. proboszcz Stanisław Drewicz, który przybył ze Szczecina, z parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy, z Golęcina.

Z dniem 15 października 2016 r. ks. Arcybiskup Metropolita Andrzej Dzięga zwolnił ks. Stanisława Drewicza z obowiązków proboszcza tutejszej parafii i z dniem 20 października 2016 r. mianował proboszczem ks. Karola Wilczyńskiego, z parafii św. Józefa Oblubieńca NMP, z Dziwnowa. Ks. Stanisław Drewicz obejmuje parafię Niepokalanego Serca NMP w Szczecinie-Stołczynie.

 

 

W zestawieniu tabelarycznym, opisującym czasy polskie, wygląda to tak:

 

ks. Stanisław Żywiński 1946 – 1948,  zm.?

ks. Mieczysław Mroczkowski 1946 – 1948,  zm. 3 V 1991

ks. Józef Kępka 1948 – 1951,  zm. 9 XI 1972

ks. Paweł Karhanek 1951 – 1954,  zm. 24 X 1968

ks. Józef Król 1954 – 1956,  zm. 14 VIII 1985

ks. Jan Abramski 1956 – 1958,  zm. 23 II 2003

ks. Józef Granitowski 1958,  zm. 5 IV 1982

ks. Stanisław Stąsiek 1958 – 1960,  zm. 14 IX 1975

ks. Zdzisław Ferenc 1960 – 1965,  zm. 13 III 1973

ks. Tomasz Tarczyński 1965 – 1970,  zm. 23 I 2009

ks. Zygmunt Frelka 1970 – 1971,  zm. 16 VI 1996

ks. Zenon Borodo 1971 – 1978

ks. Stanisław Skibiński 1978 – 1983

ks. Alfons Nuermberg 1983 – 1994

ks. Krzysztof Tracz 1994 – 2004

ks. Stanisław Drewicz 2004 – 2016

ks. Karol Wilczyński, od 2016 r.